Mortal Kombat II seyircinin neden geldiğini biliyor. Kimse karmaşık diplomasi beklemiyor; tanıdık dövüşçüler, imkânsız hareketler ve seyirciyi aynı anda irkiltecek kadar abartılı şiddet bekliyor. Film bu konuda cömert.
Turnuva sonunda ana etkinlik gibi
Önceki film parçaları yerleştirmekle çok zaman geçiriyordu. Devam filmi serinin temel vaadine daha hızlı ulaşıyor. Dövüşler daha anlaşılır, ölçek daha büyük ve fatality sahneleri Mortal Kombat'ın kötü zevkle kurduğu özel ilişkiyi saklamıyor.
Dövüşler karakter anlatabildiğinde daha iyi
Bir dövüş oyunu uyarlamasında koreografi aynı zamanda karakterizasyon olmalı. Buradaki iyi sahnelerde farklı dövüşçüler gerçekten farklı hareket ediyor; güçleri yalnızca finalde çıkan renkli efekt değil, sahnenin nasıl kurulduğunu belirliyor.
Dövüşlerin arası hâlâ sorun
Mortal Kombat'ın onlarca yıllık karakteri ve mitolojisi var ama bağlantı sahneleri bazen bir sonraki maçın yüklenmesini beklemek gibi hissettiriyor. Filmde olay örgüsü var; fakat olay örgüsü ile momentum aynı şey değil.
Sonuç
Mortal Kombat II hayranların beklediği şeyi daha güvenli ve daha gösterişli biçimde veriyor. En büyük problem, o zevkleri birbirine bağlayan hikâye. Film Mortal Kombat'a hazırlanmayı bırakıp gerçekten Mortal Kombat olduğunda eğlence seviyesi belirgin biçimde yükseliyor.