Bilim dünyasında geçen bir romantik komedinin bilimsel olmayan tek bir zorunluluğu var: başrollerin kimyası çalışmalı. The Love Hypothesis bu sınavı erken geçtiği için tanıdık sahte ilişki formülü sorun olmaktan çıkıp eğlencenin kendisine dönüşüyor.
Olive ve Adam formülü taşıyor
Lili Reinhart'ın Olive'ı, arkadaşını eski hoşlantısını geride bıraktığına ikna etmek için Tom Bateman'ın canlandırdığı Adam Carlsen'ı öpüyor. Bir anlık karar anlaşmaya, anlaşma kurallara ve kurallar da kaçınılmaz biçimde gerçek duygulara dönüşüyor.
Romantik komedide tahmin edilebilirlik otomatik olarak kusur değildir. Seyirci sahte ilişkinin sonsuza kadar sahte kalacağına inanmak için izlemiyor; kaçınılmaz sonucun inandırıcı biçimde kurulup kurulmadığını görmek istiyor.
Akademik ortam yalnızca dekor değil
Araştırma, kariyer baskısı, mentorluk ve kendini kanıtlama ihtiyacı Olive'ın romantizm dışında da bir hayatı olduğunu hissettiriyor. Bu önemli, çünkü ilişki karakterin bütün kimliğini yutmadığında daha gerçek geliyor.
Arkadaşlıkların önemi
Uyarlamanın doğru tercihlerinden biri Olive'ın arkadaşlıklarını koruması. Sahte ilişki kapalı bir deney değil; çevredeki insanların yorumları ve beklentileri sürekli denkleme yeni değişkenler ekliyor.
Sonuç
The Love Hypothesis romantik komediyi yeniden icat etmiyor. Buna ihtiyacı da yok. Reinhart ve Bateman yeterli sıcaklık, sürtüşme ve mahcubiyet yaratarak sonucu bildiğimiz bir hikâyeyi izlemeye değer hâle getiriyor.