Bir Avatar filmi hakkında “görsel olarak inanılmaz” demek hem çok bariz hem de kaçınılmaz. Fire and Ash yine pek çok pahalı blockbuster'ı yarım kalmış gibi gösterecek görüntülere sahip. Benim asıl sorunum, hikâyenin kameranın keşif isteğine her zaman yetişememesi.
Sully ailesini yas takip ediyor
Önceki filmin kaybı devam filmi başladığında ortadan kaybolmuyor. Yas, ailenin tehlikeye verdiği tepkileri değiştiriyor. Birini daha kaybetme korkusu korumayı kolayca kontrole, mantıklı görünen kararları ise paniğe dönüştürebiliyor.
Na'vi aynı fikirde olmadığında Pandora daha ilginç
Eywa ve Pandora konusunda farklı inançlara sahip toplulukların gösterilmesi, yalnızca yeni bir görsel tasarımdan daha önemli. Na'vi kültürünün tek bir felsefeyle özetlenememesi dünyayı sembolik olmaktan çıkarıp daha yaşanmış hissettiriyor.
Cameron hâlâ dev ölçeği yönetebiliyor
Aksiyonun fiziksel okunabilirliği etkileyici. Ekran kalabalık olsa bile bedenlerin, araçların ve yaratıkların uzayda nerede olduğunu anlayabiliyoruz. Pandora dijital fon değil; ekolojisi, ulaşımı ve hayatta kalma koşulları düşünülmüş bir yer gibi.
Sonuç
Avatar: Fire and Ash teknik açıdan yine şaşırtıcı bir Pandora yolculuğu. Yeni kültürel çatışmalar serinin en ilginç fikirlerinden bazılarını sunuyor. Keşke anlatı bu yeni fikirlerin seriyi değiştirmesine, görsel tasarımın değişmesine izin verdiği kadar cesur biçimde izin verse.